Per 1 januari 1998 is er gemeentegrond van de toenmalige gemeente Eelde overgegaan naar de gemeente Groningen. Ik heb het archief er eens op na gelezen.
Een citaat uit het raadsbesluit nr. 109 jaar 1997-1998 luidt:
‘Na de herindeling zal het grondgebied tot de gemeente Groningen gaan behoren. Dit houdt ook in dat alle verplichtingen en rechten met betrekking tot dit gebied van de gemeente Eelde overgaan op de gemeente Groningen’.
Ook toen was er al sprake van een gedoogsituatie. De gemeente Groningen nam deze gedoogsituatie over. Pas na de overdracht kwam de gemeente er vervolgens achter dat er ook recreatiewoningen waren inbegrepen in de overdracht. Nergens in de stukken is te achterhalen dat het om volkstuintjes gaat. Het gaat echter wel over recreatiewoningen.
Uit het gedogen door de gemeente vloeit voort en dit is op verschillende manieren ook terug te vinden in jurisprudentie: Wat de gemeente zelf niet correct heeft uitgevoerd of gedaan, mag ze niet tegenwerpen aan haar burgers ook al hebben die net als de gemeente ook niet correct gehandeld. De gemeente hoort namelijk als eerste partij het goede voorbeeld te geven.
Het gaat hier om twee belangrijke constateringen:
1. Lange tijd gedurende jaren gedogen, van wonen, bebouwing en parkeren
2. Erkenning van recreatiewoningen ipv volkstuinen ook al stond er in het bestemmingsplan iets anders.
De gemeente had dus beter moeten weten en had moeten handhaven.
Het college stelt in navolging hiervan voor om expliciet de illegale situatie te gedogen voor een maximum aantal jaren, twee en vijf jaar. Zowel de bewoning als de illegale bebouwing. De gedoogbeschikking staat haaks op de milieu- en bouwregelgeving. Sociaal-maatschappelijke probleemgevallen worden voor onbepaalde tijd gedoogd. Dit nodigt uit om gek te worden.
Het is een politieke keus, en aan de gemeenteraad om te bepalen, hoe lang de gemeente wenst te gedogen, twee of vijf jaar of langer.
Aangezien de bestemming niet verandert voor de korte en middellange termijn, maakt het geen verschil als de gedoogsituatie langer duurt. Als er al een andere bestemming komt, is er bovendien sprake van uitkoop van eigenaren, wonen of niet.
Met andere woorden, er wordt geen gemeentelijk dan wel particulier belang geschaadt als de gedoogperiode over een langere periode wordt afgegeven. Het gaat bovendien om een beperkte groep mensen. De VVD fractie wil voorstellen dat mensen die op 1 juni 2001 op Bruilwering ingeschreven waren, mogen opteren voor een levenslange persoonsgebonden gedoogbeschikking. Dit waren er 43 op genoemde peildatum (aankondiging middels borden op Bruilwering illegale situatie en handhaving gemeente) waarvan sommigen bovendien ook nog een andere permanent verblijfsplaats hebben en dus niet zullen opteren voor de permanente, persoonsgebonden gedoogbeschikking.
Dit is een sociale en liberale benadering.
Je schrijft: “Aangezien de bestemming niet verandert voor de korte en middellange termijn, maakt het geen verschil als de gedoogsituatie langer duurt. Als er al een andere bestemming komt, is er bovendien sprake van uitkoop van eigenaren, wonen of niet.”
Het is me ook onbegrijpelijk waarom de gemeente niet voor de eenvoudigste en voordeligste oplossing kiest. De gemeente is liever sterk en sociaal, inplaats van liberaal en sociaal, lijkt het, alsof ze voor begin rijm kiezen, in plaats van voor eindrijm.
Ik vond de voorstelling in het gemeentehuis overigens best wel interessant, al had ik soms het gevoel dat ik naar modern experimenteel toneel zat te kijken.
Pas achteraf heb ik het gevoel dat ik alles een klein beetje begin te begrijpen.