Ik citeer:
“Hier dringt zich een parallel op met het Groninger Kredietbank-debacle. Niet zozeer in de scandaleuze zin van het woord: toen verdampte 60 miljoen gulden gemeenschapsgeld; hier zijn de overschrijdingen waarschijnlijk gewoon ten goede gekomen aan de ontwikkeling van het park.
De parallel zit hem in het niet-functioneren van control-mechanismen. De transacties waartoe de directeur van de GKB overging, kon hij doen omdat zijn mandaat niet strak genoeg was vastgelegd, en er allerlei waarborgen als mede-ondertekening van uitgaven die een bepaald bedrag te boven gingen, niet in praktijk werden gebracht. De GKB-affaire was aanleiding voor een financieel-administratieve analyse, die doorbraak vormde voor erkenning van het belang van control, niet alleen van de financiële, maar ook van de juridische kwaliteit van het overheidshandelen. Men kan zeggen dat die lessen alweer sleets kunnen zijn geraakt in 16 jaar tijd, maar dat gaat voorbij aan de in de tussentijd versterkte positie van de raad met een griffie en de introductie van de rekenkamers.
Sinds de vorming van diensten, die zelf de verantwoordelijkheid dragen voor de financiële en juridische kwaliteit van hun voorstellen en handelen, is het eenduidig dat de ambtelijke verantwoordelijkheid bij (het management van) de betreffende dienst ligt. Vroeger was deze eindverantwoordelijkheid centraal belegd bij de secretarie. Met het toedelen van de beleidsterreinen van deze diensten aan één portefeuillehouder, ligt er een directe verantwoordelijkheid met die wethouder. Jacques Wallage legde met zijn lichting in het begin van de jaren ´70 de basis voor deze veranderde opvatting over collegiaal bestuur. Vandaar dat men al lang niet meer simpelweg kan stellen dat het hele college van B&W, op grond van het beginsel van collegiaal bestuur, verantwoordelijk is voor (het niet melden van) kredietoverschrijdingen.
Een parallel met de GKB in de verantwoordelijkheidstoedeling is er ook, doordat de verantwoordelijk wethouder er toen ook pas een jaar zat. Verschil is dat toen de PvdA zich met hand en tand verzette tegen een gelijke toedeling van politieke verantwoordelijkheid aan de wethouder van Financiën.” Einde citaat.

Binnenkort zal de RO/EZ-Trojka gaan adviseren dat toezicht (control) duidelijk gescheiden moet worden van het RO/EZ-(top)management. Wethouder F. de Vries heeft hier ook reeds op gezinspeeld. “Het kan verkeeren!”
Er is een grote taak weggelegd voor de planeconomen van de dienst RO/EZ.

Namens Zonlicht en Ruimte,
Kees Huizenga

De heer drs. J.K.T. Postma was in het verleden lid van de gemeenteraad van Groningen (1966-1974), toen drs. J. Wallage PvdA-fractievoorzitter was (1970-1972). Postma diende dus onder Wallage.
Conclusie: geen slimme zet van B & W c.q. burgemeester J. Wallage om Postma te vragen, hoewel hij zeker zeer bekwaam is, gegeven zijn functies en publicaties.
Zie: http://www.parlement.com/9291000/biof/17515 (drs. J.K.T. Postma)

Vanaf 1970 t/m 1981 was drs. J. Wallage lid van de PvdA-fractie in de Groninger gemeenteraad. In 1972 werd hij wethouder (ook als wethouder bleef hij toen lid van de PvdA-fractie; onder het monistische stelsel). Na de coup van Max van den Berg, Bert Barmentloo en Jacques Wallage tegen het toenmalige “meerderheidscollege” van B & W van PvdA, ARP, CHU en VVD. Jan Postma steunde als lid van de PvdA-raadsfractie Jacques Wallage in dezen.
Zie: http://www.parlement.com/9291000/biof/02686 (drs. J. Wallage)

De vraag is of er sprake kan zijn van een “onafhankelijk RO/EZ-onderzoek”, gegeven persoonlijke en politieke dwarsverbanden tussen Wallage en Postma. Verder is de PvdA-factor van de “zware trojka” behoorlijk dominant. Zonlicht en Ruimte is tegenstander van politiek-ambtelijke verkokering. Ook in de externe adviescultuur.

Namens Zonlicht en Ruimte,
Kees Huizenga

Jan Boer